Het geheugen van het lijf.

Geen enkel vermoeden had ik toen ik maandag naar Rijssen reed.

Eindelijk ging ik zelf een hele sessie pulsen ervaren...gek he...zelf geven en nog niet eerder één ervaren, behalve in stukjes tijdens de cursusdagen.

Liggend op de tafel bleek echter al gauw dat mijn lijf er moeite mee had, als in lastig meebewegen. Alsof de rem er op zat. Iets hield krampachtig vast. Mijn armen 'verdwenen', ik voelde ze niet meer. Daar kwam wat angst en paniek langs, ik voelde me wiebelig van binnen. Daarna begon de onrust een weg naar buiten te zoeken. Mijn lijf nam het over, ik liet het aan mijn lijf over...er was geen houden aan. Door de pulser aangemoedigd om het ook echt te laten gebeuren. Die aanmoediging was nodig om de rem er af te gooien. (want ja, haar tijd, ik nam te veel tijd, en controle is zoveel fijner en waar kwam al die heftigheid vandaan, het hoofd dat er zo heerlijk over kan oordelen, iets van kan vinden, veel van kan vinden, je in de weg zit). De tranen, het huilen in stilte, een lijf dat wilde spiralen, trekken en duwen. Leunend op de massagetafel trok ik met een heup schuin naar achter, een been naar binnen en de armen naar de andere kant, rechts werd alles opengetrokken. 

Ergens stopte het, ik heb nog even gerust, moest vreselijk plassen, toch al 16.10 uur, ik zou tot 15 uur blijven....afrondend gesprek, het voornemen te wandelen bij Holten, de zon op te zoeken, eten bij mij, worteltjes om te aarden. 

Thuis, na rusten vertelde ik mijn man over dit alles, ik deed voor wat er gebeurde en zo gleed mijn lijf weer in een reactie...weer trekken en duwen, huilen, nu wel met lawaai, tot 3x toe een adem die stokte...niet meer kunnen uitademen. Naar, heftig, spannend, en toch ook....dit moet even, laat me maar even. 

 

3 dagen later werd ik wakker uit een rare droom, er kwam iets groots uit mijn lijf, kinderspeelgoed. 

Er was pijn in het gebied van 3e en 4e chakra. Ik legde mijn handen erop en als vanzelf begon ik mij te pulsen. (zacht wiegen) tranen kwamen los...maar he...opstaan, want ik had een afspraak met een oud-collega. Echter bij het eten bouwde de onrust weer net zo op als maandagmiddag. Ik moest weer bewegen. Staand, de tafel vast, voorover, heupen draaien, een middel draaien, een borstkas draaien...alsof het uit mijn buik naar boven kwam. Handen in de lucht, achterover, mijn man gevraagd achter mij te komen staan met de rug naar mij toe. Hij hield mijn armen boven mijn hoofd en ik boog nog verder achterover...geluid, huilen, zuchten.

Dat was er uit!

Oh ja, afspraak...hup wandelschoenen aan, fles water mee...

 

Die middag thuis kon ik helemaal niets. Ik lag in mijn fijne yogaruimte in foetushouding in de zon. Sprak berichtjes in voor Anuschka van de Klankplaats in Rijssen, naar Karin de Man Ram in Spijkernisse (zij geeft ook pulsen, we hebben soms contact voor uitwisseling) Heel fijn dat ze kon reageren met ingesproken berichtjes. Het gaf wat begrip, richting en troost. 

De les die avond afgezegd....zo moe...

De dagen daarna trilde mijn lijf, mijn man kon het voelen in een omhelsing. Stroomstootjes te voelen, dan hier, dan daar. Een zenuwstelsel wat aanstond/staat. 

 

Vandaag is het zondag. Ik voel wat meer rust. Het was fijn om ook met Marloes van Inmind uit Wijhe even te connecten op zaterdag. Haar uitleg over trauma release was fijn. Geboortetrauma waarschijnlijk. 

Iets waar ik al een lange tijd mee bezig ben: de babymassage opleiding, de lessen zwangerschapsyoga, de psoas, de nervus vagus, het fascia, het celgeheugen, lijfsgeheugen, trauma cursus van Jan Bommerez....alles heeft tot dit geleid. Zo voel ik het nu. Ik kon en kan nu snappen wat er gebeurt, bewust ervaren. Dat kon ik niet tijdens mijn geboorte en de dagen daarna. Dat is toen opgeslagen in het lijf. En nu bijna 56 jaar later wist mijn lijf dat het mocht en kon loslaten....wonderlijk!

 

Dus ja...wat nu? Heel veel rust, heel veel lijf, heel veel liefde en dankbaarheid, heel veel aanraken, bewonen, warmte, zachtheid, veiligheid, dekentjes strak om mij heen, yoga nidra om in mijn lijf aanwezig te zijn, ademtechnieken die helpen, de trucjes met de oren, de natuur in, genieten van warme zonnestralen. Bijkomen van heftigheid die me overviel. Waar depressie, angst, paniekaanval weer om de hoek lagen en ik ze gelukkig herkende en kon kiezen voor iets anders. Maar voor iemand die van controle houdt (wie niet tegenwoordig) was het schrikken. Voor iemand die houdt van zachtheid was dit heftig. 

 

De kracht van zachtheid...ik heb deze nu ontmoet en het bracht heel wat te weeg. Mijn lijf was er klaar voor. Ik bleek dat ook te zijn.