Laatst deed ik een oproep om een kind te mogen pulsen. Uitdaging en het samenvoegen van vele ervaringen/talenten leek me mooi.
Je weet wel: juf geweest voor vele jaren, kinderyogadocent geweest voor een heel aantal jaren, nu pulser voor volwassenen....maar hoe zou het zijn idd om dit bij kinderen toe te passen.
Met een collega over gespard, haar ervaringen gehoord en ik dacht...ja! We gaan dit doen.

De aanmelding kwam van een 4,5 jarige...oei...iets jonger dan ik gedacht had, eerlijk gezegd. Maar na even voelen en het lezen van het waarom vond ik het fijn om deze jongen en moeder te laten komen. Het bericht ging over gevoelig voor prikkels zijn, een emmertje dat vol is, een te kort lontje. Deze klachten ken ik zelf als volwassene, waarschijnlijk heb ik ze ook zo ervaren toen ik klein was. Hoe fijn om daar nu een kind bij te kunnen helpen. Dat werkt helend voor meer mensen!

Materialen bij elkaar gezocht voor de eerste kennismaking: mijn massagekoffertje met allerlei spulletjes bijvoorbeeld. Met de gedachte dat we elkaar misschien konden aanraken met een voorwerp voordat ik met mijn handen aan het lijf ga zitten...want ja, dat is nogal wat als je voor het eerst bij iemand komt, niet waar?

Binnen een kwartier lag hij al op mijn tafel. Op de buik is fijn liggen. Dat voelt vaak veiliger dan op de rug. Armpjes helemaal onder zijn lijfje gevouwen. Ik begin meestal bij de heupen en dan naar benen en voeten. Dat aardt vaak wat sneller. Zo kom je makkelijker in je lijf. Toen we wat hoger kwamen wilde hij prima zijn armen langs zijn lijf leggen, maar bij nader inzien liever wijd open. Handen pulsen, vingers...alles kwam los. En steeds waren zijn ogen gesloten. Ogen kunnen en willen sluiten is niet perse normaal, dat doe je pas bij veilig voelen. Dus ik vond dat al super!

Zijn moeder had ik een koshi in handen gegeven. Ze stond of zat en liet het instrument horen. Zo wist hij dat mama er nog steeds was. Leek me ook een fijne manier van veiligheid bieden. Het geluid helpt ook zeker bij het ontspannen.

Ruim een kwartier hebben we gepulst, hartstikke knap voor een 4,5 jarige.

Hij vond het prettig en fijn gaf hij aan. Nog even spelen met de klankschalen en autootjes, een gesprekje met moeder en weer naar huis.

Zo fijn om dan het volgende te mogen ontvangen:

"Ik wil je nog laten weten dat we echt verandering zien. Zo fijn! Hij blijft zeggen dat hij het heel fijn vond bij je als we er naar vragen. Wat we merken is dat hij echt vrolijker is, boze buien zijn er nauwelijks, lontje is veel langer. Vorige week wou hij zelfs niet mee naar huis van de bso, nou dat is echt een wonder! Ook gaven de leidsters aan dat hij relaxter leek (zij wisten niet van het pulsen). Hij en wij zijn heel blij met het resultaat, een dik compliment voor jou!"

Bij kinderen is er snel effect bij het pulsen. Ik had het eerder gehoord, nu dus ook via dit bericht zo ervaren.

Heel mooi, heel fijn. Uitdaging aangegaan, effect groot aan beide kanten, dus ja: kinderen zijn welkom om te komen voor een puls sessie!

Prijs is hetzelfde als voor volwassenen. Ik puls korter, de tijd vooraf om veiligheid te kweken kan langer duren dan bij een volwassene die er zelf voor kiest. Ik neem alle tijd, geef al mijn aandacht. Daarom doe ik dit zeker niet dagelijks. Er zal af en toe ruimte zijn voor een sessie met een kind. 1 Sessie is vaak al zeer effectief.

Geen enkel vermoeden had ik toen ik maandag naar Rijssen reed.

Eindelijk ging ik zelf een hele sessie pulsen ervaren...gek he...zelf geven en nog niet eerder één ervaren, behalve in stukjes tijdens de cursusdagen.

Liggend op de tafel bleek echter al gauw dat mijn lijf er moeite mee had, als in lastig meebewegen. Alsof de rem er op zat. Iets hield krampachtig vast. Mijn armen 'verdwenen', ik voelde ze niet meer. Daar kwam wat angst en paniek langs, ik voelde me wiebelig van binnen. Daarna begon de onrust een weg naar buiten te zoeken. Mijn lijf nam het over, ik liet het aan mijn lijf over...er was geen houden aan. Door de pulser aangemoedigd om het ook echt te laten gebeuren. Die aanmoediging was nodig om de rem er af te gooien. (want ja, haar tijd, ik nam te veel tijd, en controle is zoveel fijner en waar kwam al die heftigheid vandaan, het hoofd dat er zo heerlijk over kan oordelen, iets van kan vinden, veel van kan vinden, je in de weg zit). De tranen, het huilen in stilte, een lijf dat wilde spiralen, trekken en duwen. Leunend op de massagetafel trok ik met een heup schuin naar achter, een been naar binnen en de armen naar de andere kant, rechts werd alles opengetrokken. 

Ergens stopte het, ik heb nog even gerust, moest vreselijk plassen, toch al 16.10 uur, ik zou tot 15 uur blijven....afrondend gesprek, het voornemen te wandelen bij Holten, de zon op te zoeken, eten bij mij, worteltjes om te aarden. 

Thuis, na rusten vertelde ik mijn man over dit alles, ik deed voor wat er gebeurde en zo gleed mijn lijf weer in een reactie...weer trekken en duwen, huilen, nu wel met lawaai, tot 3x toe een adem die stokte...niet meer kunnen uitademen. Naar, heftig, spannend, en toch ook....dit moet even, laat me maar even. 

3 dagen later werd ik wakker uit een rare droom, er kwam iets groots uit mijn lijf, kinderspeelgoed. 

Er was pijn in het gebied van 3e en 4e chakra. Ik legde mijn handen erop en als vanzelf begon ik mij te pulsen. (zacht wiegen) tranen kwamen los...maar he...opstaan, want ik had een afspraak met een oud-collega. Echter bij het eten bouwde de onrust weer net zo op als maandagmiddag. Ik moest weer bewegen. Staand, de tafel vast, voorover, heupen draaien, een middel draaien, een borstkas draaien...alsof het uit mijn buik naar boven kwam. Handen in de lucht, achterover, mijn man gevraagd achter mij te komen staan met de rug naar mij toe. Hij hield mijn armen boven mijn hoofd en ik boog nog verder achterover...geluid, huilen, zuchten.

Dat was er uit!

Oh ja, afspraak...hup wandelschoenen aan, fles water mee...

Die middag thuis kon ik helemaal niets. Ik lag in mijn fijne yogaruimte in foetushouding in de zon. Sprak berichtjes in voor Anuschka van de Klankplaats in Rijssen, naar Karin de Man Ram in Spijkernisse (zij geeft ook pulsen, we hebben soms contact voor uitwisseling) Heel fijn dat ze kon reageren met ingesproken berichtjes. Het gaf wat begrip, richting en troost. 

De les die avond afgezegd....zo moe...

De dagen daarna trilde mijn lijf, mijn man kon het voelen in een omhelsing. Stroomstootjes te voelen, dan hier, dan daar. Een zenuwstelsel wat aanstond/staat. 

Vandaag is het zondag. Ik voel wat meer rust. Het was fijn om ook met Marloes van Inmind uit Wijhe even te connecten op zaterdag. Haar uitleg over trauma release was fijn. Geboortetrauma waarschijnlijk. 

Iets waar ik al een lange tijd mee bezig ben: de babymassage opleiding, de lessen zwangerschapsyoga, de psoas, de nervus vagus, het fascia, het celgeheugen, lijfsgeheugen, trauma cursus van Jan Bommerez....alles heeft tot dit geleid. Zo voel ik het nu. Ik kon en kan nu snappen wat er gebeurt, bewust ervaren. Dat kon ik niet tijdens mijn geboorte en de dagen daarna. Dat is toen opgeslagen in het lijf. En nu bijna 56 jaar later wist mijn lijf dat het mocht en kon loslaten....wonderlijk!

Dus ja...wat nu? Heel veel rust, heel veel lijf, heel veel liefde en dankbaarheid, heel veel aanraken, bewonen, warmte, zachtheid, veiligheid, dekentjes strak om mij heen, yoga nidra om in mijn lijf aanwezig te zijn, ademtechnieken die helpen, de trucjes met de oren, de natuur in, genieten van warme zonnestralen. Bijkomen van heftigheid die me overviel. Waar depressie, angst, paniekaanval weer om de hoek lagen en ik ze gelukkig herkende en kon kiezen voor iets anders. Maar voor iemand die van controle houdt (wie niet tegenwoordig) was het schrikken. Voor iemand die houdt van zachtheid was dit heftig. 

De kracht van zachtheid...ik heb deze nu ontmoet en het bracht heel wat te weeg. Mijn lijf was er klaar voor. Ik bleek dat ook te zijn. 

Laatst gaf ik een yogales aan een nog kleiner dan anders groepje: 2 personen. 

Na de les voelde ik de ruimte om even te vragen hoe het is met hen. Eén van hen verloor nog niet zo lang geleden haar man. 

Ze vertelde over het verdriet dat nu echt aanwezig is. Eerst nog wat verdoofd, nu ruimte voor verdriet, voor missen. 

Ze gaf aan al 30 jaar aan mediteren en yoga te doen. En nu, nu ervaart ze dat die technieken zo helpend zijn. 

Want die dagen dat er niets uit je handen komt en dat toch ook oké vinden,

die momenten dat verdriet omhoog komt daar helemaal in kunnen zijn, kunnen voelen en merken dat het ook weer afneemt, dat rust terugkeert.

Die momenten dat je toch ergens enorm van geniet...hoe raar in zo'n verdrietige periode...of hoe mooi in zo'n verdrietige periode. Merken en weten dat er altijd 2 kanten zijn.

Beide kanten belangrijk: niet wegstoppen, niet veroordelen, niet iets van vinden...het is er. 

De andere dame werkt in een hospice. Merkt dus ook geregeld hoe de dood invloed heeft op het korte laatste levensstukje van mensen. Hoe die beleefd worden. Hoe ze merkt dat bij sommige mensen die altijd maar doorgingen, schouders eronder, niet zeuren maar aanpakken, het zo lastig is om die laatste momenten van stil zijn, wachten, niet weten wat er komt, er van weg willen, maar niet kunnen...hoe dat een strijd kan zijn. 

Oefenen met stilte, met niets doen en alleen maar zijn dat doen we savasana. De lijkhouding, helemaal aan het eind van de les. Bij mijn yinlessen eigenlijk ook na elke houding. Dan ligt de focus op voelen wat er gebeurt in het lijf, daarbij aanwezig zijn. Aan het eind van de les mag je even zakken in stilte, leegte, niets en toch volledig heel-zijn. 

Het is hersteltijd voor je lijf en ja...oefenen voor de dood...hoe raar dat misschien ook klinkt. 

Marketing technisch allemaal niet handig: Ik doe op mijn website geen beloftes wat betreft de resultaten van Holistisch pulsen. 

Ook als mensen komen voor een sessie kan ik die niet doen. Na de sessie antwoord geven op de vraag: Wat is nu handig, hoe vaak en wanneer zal ik terugkomen? Ik kon daar zo moeilijk een eenduidig antwoord op geven. 

Ik gaf aan goed op te letten op wat je opmerkt tijdens/na een sessie en dan te beslissen of je nog eens terug wil komen. Alle initiatief dus bij de ander latend. 

De laatste tijd merk ik dat ik daarin misschien wel iets anders kan uitspreken. 

Holistisch pulsen draait om de kracht van zachtheid. Het resultaat is vaak heel subtiel. Ik denk dat een paar sessies eigenlijk wel nodig zijn om werkelijk een verschil te gaan merken. Misschien is het zelfs wel zo dat je na een 2e of 3e pas meer bewust wordt van een wel degelijk verschil. 

Het lijf mag namelijk ook even wennen aan het pulsen. En bij een 2e of 3e keer weet je wat er komt, zelf met je hoofd, maar dat geldt natuurlijk ook voor je lijf. Gewenning doet verder bouwen op waar we waren gebleven, gewenning geeft diepgang, dat is wat ik nu opmerk.

Er zijn technieken die gelijk resultaat (lijken te) geven doordat er veel te voelen is. Goed te voelen en op te merken omdat het aanpakken zijn die je al eerder deed of omdat je het kent van verhalen van anderen. Stevige druk van een massage, een krak of een kraak, spierpijn...zichtbaar, hoorbaar, voelbaar. Dat is soms minder het geval bij pulsen. 

Al geeft iemand aan hetzelfde resultaat te voelen als na een sportmassage. Zij komt elk seizoen een keer langs...onderhoudsbeurt!

Sommigen geven aan dat ze spierpijn voelen maar anders dan na het sporten, dat warmte of kou een reactie kan zijn, dat je lichter voelen een reactie kan zijn na een sessie bij somberheid daarvoor. Ook een reactie is bijv je wat emotioneler voelen.

De persoon die al vele keren kwam heeft sterk het idee dat de laatste keer dat ze er was een kantelpunt was: de hele sessie in ontspanning, nergens gespannenheid in de spieren. In het begin voelden haar benen heel strak. Toen benen ontspannen bleken voelde ze ineens de spanning in schouders en armen. En nu was alles ontspannen. Ze voelt het als dat haar lijf het onthoudt, ze kan de ontspanning thuis bij het slapen ook heel goed oproepen (ook helpend) en dus bouwen we de volgende keer verder...oftewel we gaan dieper het weefsel in. 

Dus ja, ik wil niemand wat opleggen, ik kan geen beloftes doen, maar ik kan ondertussen wel zeggen dat het mij goed lijkt voor de hele ervaring en resultaat in het lijf dat het goed is om in ieder geval 3 à 4 sessies te doen. 

Ik geef daarom een kleine korting (klein omdat de prijs sowieso al laag is voor een uur tijd):

1x voor 47,50 

3x voor 137,50 (5 euro korting) of

4x voor 180 euro (10 euro korting)

Na de opleiding, na uitproberen op familieleden, na 2 proefsessies aan mensen die zich aanmelden, na de eerste betalende cliënten....een eerste update!

Wat is het heerlijk om te mogen doen!

Wat is het fijn om iets nieuws te kunnen, te geven, te laten ontvangen.

Nog steeds vertrek ik elke keer vanuit nieuwsgierigheid: wat doet het met de ander, wat zet het in beweging, hoe lang zouden ze een effect kunnen voelen, kunnen ze woorden koppelen aan wat ze voelen, hoe lijfsbewust is deze persoon, of hoe niet?

En elke keer hoor ik andere beschrijvingen, en ook overeenkomsten, maar zeker ook verschillen in beleving. 

Woorden als meer ruimte, heel ontspannen, oh lekker, ga nog even door...die hoor ik vaak. Of: dit been voelt nu heel aanwezig, de ander is er bijna niet. Hé ik voel helemaal een tintel/warmte tot in mijn tenen terwijl je met mijn hoofd bezig ben. 

Vandaag had ik zelfs 2x een sessie. Ook voor mij weer even aftasten: hoe gaat me dat bevallen, wat doet dat met mij. 

Maar ik had me ook voorgenomen om meer te mogen spelen, om meer op mijn gevoel af te gaan ipv een vaste ronde maken. Spelen, aanvoelen, aftasten. 

Een van de woorden die ik terugkreeg van iemand vandaag was: ik voel speelse energie. Dat is dan mooi!

Iemand zei: ik neem hiervan mee dat ik mezelf vaker mag wiegen, vasthouden. 

En allemaal ervaren ze duidelijk het hier en nu, het even helemaal bij zichzelf zijn in een soort roes van diepe ontspanning. 

Ik blijf nog even nieuwsgierig...haha...heel graag ontvang ik jou ook op mijn fijne, stabiele, tafel met een lekker dik kussen waarop het goed ontspannen is. Ik breng je in beweging, we gaan kijken wat het doet met jou!

Stoppen met werken deed ik om meerdere redenen. Eén daarvan was benieuwd zijn naar welke deuren weer zouden openen...als in waar er 1 sluit gaat een ander open. 

Eerst was er blij...blij met meer vrije tijd, blij met het kunnen helpen bij mensen die gingen verhuizen bijvoorbeeld. Ik bood allerlei mensen hulp aan, maar dat werd niet of nauwelijks aangenomen...dus daar was het: verveling, niet nuttig zijn, pas 55 en nu? Toch weer terug het onderwijs in? Terugvallen op dat wat ik weet en ken en kan?

En dan komt er iets interessants langs op de socials. Een cursus. Al snel meldde ik mij aan. Benieuwd hoe het nu zou zijn om mensen veel aan te raken. Dat klinkt misschien gek, maar ik had eerdere ervaringen in opleidingen dat ik nogal van slag kon raken omdat ik blijkbaar te veel oppikte van een ander of iets in mijzelf tegen kwam. Op de een of andere manier voelde dat nu als de uitdaging die ik aan mocht gaan. 

2 dagen in Bilthoven bij Esoterra. In deze 2 dagen kwam ik mijzelf idd weer even tegen, maar met zoveel meer kennis, zoveel beter kunnen voelen ging het dit keer zoveel makkelijker. Ik vind het nog steeds niet tof om te huilen in gezelschap...maar ik liet het toe, daarna trok ik me even terug om te huppelen, te zwieren en te zwaaien. Zittend daarna in de warmte van de zon kon ik voelen hoe het van mij afgleed. Hoe de rust weer terug kwam en daarna kon ik prima de cursus afmaken. Wat leerde ik al veel! In ieder geval hoe mijzelf te helpen. 

Nu dus een certificaat voor Holistisch Pulsen. Een basis waarmee je mensen al een stukje mee kunt nemen naar ontspannen op deze manier. Ik breng je in beweging, anders dan yin dus. Iemand zei al: het is alsof je me zachtjes wakker schud en toch voel ik me juist helemaal ontspannen. Mensen voelen meer geaard zijn, meer rust in het hele systeem. Sommigen worden zich bewust van een gevoel van scheef zijn tijdens en weer recht zijn na afloop. Sommigen voelen hoe lastig ze controle kunnen loslaten. Velen ervaren warmte, stromen, energie. Sommigen hebben geen woorden voor wat ze voelen en ook dat is oké!

Voor mij dus op een andere manier bezig zijn om mensen te laten ontspannen, ik mag erbij in beweging! Maar aan het eind is er dan een soort van heilige stilte soms te ervaren...de persoon op de tafel in rust, ik in rust. Afgestemd op elkaar. Mooi om zo contact te maken!

Mijn man lag al een aantal keer op de snel aangekochte massagetafel. 2 personen kwam als proefpersoon. Mijn dochter en mijn schoonzoon, mijn moeder en mijn vader...allemaal lagen ze al korter of langer op de tafel. Mooi om dit te laten ervaren. Ieder een eigen ervaring en het is leuk om daar nieuwsgierig naar te zijn...wat gebeurt er bij jou? 

10 jaar geleden...nu ik de datum zo zie bedenk ik me dat net. 10 jaar geleden stapte ik op 28 nov voor het laatst een school uit als leerkracht. Ik had al een paar moeilijke maanden achter de rug en de dagen na de 28e waren ook verre van leuk...totdat ik in mijn bed lag op een ochtend en ik ineens voelde: je hoeft niet meer te vechten!

Daar nam ik bewust afscheid van het juf zijn (al krijg je het nooit helemaal uit het systeem...dat bleek in de 10 jaar daarna wel ;))

Veel behoefte had ik aan even een paar dagen geheel op mijzelf zijn...ergens bovenop een berg? Het werd een hutje op de hei...niet letterlijk, maar wel de naam van de instantie. In Schin op Geul (boeddhistisch klooster) ging ik 5 dagen in stilte, wel in een groep, wel met opdrachten en 10 min gesprek per dag met een coach voor een beetje steun. Heerlijke dagen! Gelukkige dagen! Al was het soms ook echt wel moeilijk. 

Ik dacht er heen te gaan om werkelijk af te sluiten. Daar zijn en in stilte zijn bleek dat ik het al afgesloten had, waarschijnlijk dat moment dat ik voelde dat ik niet meer hoefde te vechten. Dus ik kon het moment gebruiken om alvast te openen voor het nieuwe. En dat kwam supersnel daarna! In januari bedacht ik de kinderyoga opleiding te gaan volgen en in februari begon ik daar al mee. In april/mei startte ik mijn bedrijf veerkracht kinderyoga. De retraite kwam op het juiste moment, nou ja, ik vond het op het juiste moment. Een retraite is een mooi gegeven als je op een kruispunt staat in het leven. 

En nu 10 jaar later vraagt Steffi mij om samen met haar een retreat (retraite/retreat...het is hetzelfde) te organiseren. En dat doen we. Super spontaan, in best korte tijd, maar oh zo tof! Alsof er in 10 jaar een cirkel gesloten wordt...of is het juiste het begin van een nieuwe cirkel?

Daar ga ik zelf ook de tijd voor nemen deze dagen en op 27-28-29 december. Tijd om terug te blikken en vooruit. Nieuwe plannen maken. 

Maar natuurlijk geef ik deze dagen ook fijne yoga, adem, meditatie lessen. Passend bij de begeleiding en plannen van Steffi. 

Er is een prachtige yogazaal, mooi uitzicht, heerlijke materialen. Ook voor mij een traktatie.